หยุดพักโควิด ๑๙ แล้วก้าวต่อไปด้วยธรรมะ


ต้นปี พ.ศ. ๒๕๖๓ โรคไวรัสโควิด ๑๙ มีจุดกำเนิดที่เมืองอู่ฮั่น ประเทศจีน โรคนี้ติดต่อคนสู่คนได้. ด้วยวิธีการไอ จาม สัมผัสสะจากคนป่วย. ติดเชื้อเป็นหนึ่งและสอง ไปเรื่อยๆ เชื้อเหล่านี้จะเข้าทางระบบลมหายใจ ไปทำลายปอด และทำให้เสียชีวิตได้ กลุ่มเสี่ยงมีคนแก่ เด็ก คนมีโรคประจำตัว ได้แพร่กระจายไปทั่วโลก. ไม่ว่าจะเป็นที่ยุโรป และอเมริกา ต่างก็ได้รับผลกระทบต่อการดำเนิดชีวิตด้วยการกิน อยู่ นอน การทำงานมาเลี้ยงชีพ ใช้แรงกายมาแลกกับตัวเงิน เพื่อเลี้ยงปากท้องของตนและบุคคลในครอบครัว

เร็วๆนี้ก็เห็นตามข่าวว่า มีหญิงผูกคอตาย และวาดรูปนายกไว้ หรือบางคนฆ่าตัวตาย เพราะพิษของเศรษฐกิจตกต่ำไม่ดีก็มี แม้แต่วัฒนธรรมประเพณีต่างๆ .เช่นประเพณีสงกรานต์ หรือปีใหม่ของคนไทย.รดน้ำดำหัวคนเฒ่าคนแก่ รวมถึงประเพณีไทยอื่นอีกมากมาย ก็งดเว้นหรือไม่ก็อนุโลมปฏิบัติตามกฏระเบียบบ้านเมือง เพื่อป้องกันระวังโรคภัย

และระบบเศรษฐกิจ ต้องหยุดระงับติดต่อทางต่างประเทศ เช่น ทางอากาศยาน หลายบริษัทต้องระงับการบินชั่วคราว ช่วงนี้นักบินและแอร์ฮอสเตรด ก็ตกงาน. ที่เคยได้ยินมาว่า สาวโรงงานตกงาน. พ่อค้าแม่ค้าขาดทุนกำไรหด บริษัทนั้นนี้กำไรตก นี่มาถึงขั้นนักบินตกงานแล้วก็ถือว่าระบบเศรษฐกิจแย่ลงพอสมควร

มาดูว่า โรคระบาดโควิด๑๙ นี้มีผลกระทบต่อการเป็นอยู่ของคนในต่างแดนเป็นอย่างไรบ้าง ได้ขอออกแบบสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับสถานการณ์ไวรัสโรควิด ๑๙ เป็นประเด็น ๓ ข้อหลัก กล่าวคือ

๑​ การปรับตัวสถานการณ์โควิด​ มีผลกระทบกับการเป็นอยู่, การงาน, อาหาร, ความสัมพันธ์กับคนอื่นเป็นอย่างไรบ้าง

๒ มีแผนรับมือในการใช้ชีวิตอย่างไร

๓ มีวิธีการดูแลรักษาใจอย่างไรบ้าง จากข้อมูลที่สอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์ไวรัสโควิด๑๙ ในอเมริกา พอได้ข้อมูลดังนี้

กรณีศึกษาบุคคลที่ ๑. โยมหยี. กล่าวว่า ๑ฺ ช่วงแรกก็ตกใจที่จะต้องตกงาน แต่ก็ได้เคลมเงินตกงานของรัฐอลาบาม่า และได้เงินที่รัฐจ่ายพิเศษกรณีโรคระบาดให้เพิ่มอีก. ซึ่งพออยู่ได้โดยไม่เดือดร้อน เรื่องอาหาร ไม่ขาดแคลน เพราะตลาดอเมริกา ตลาดเอเชียที่เมืองที่อยู่เปิดตามปกติ ร้านอาหารก็มีปิดบ้าง และร้านที่เปิดต้องใช้ระบบซื้อกลับบ้านเท่านั้น แต่จะลด ชม. เปิด-ปิด ให้ลดลง การเข้าตลาดคนอเมริกัน. ส่วนใหญ่ไม่ใส่หน้ากาก การติดต่อกับผู้อื่นก็ต้องลดลง หรือจำเป็นต้องเจอกันก็ต้องมีระยะห่าง เพราะเราไม่รู้เขา เขาไม่รู้เรา ว่าไปไหนกันมาบ้าง และถ้าเป็นลูกหลาน ที่อยู่ต่างรัฐ ก็ได้แต่โทรถามทุกข์ สุขกันเท่านั้น เพราะบางรัฐ ปิดเมือง ห้ามคนเดินทางไปมาหาสู่กัน. เรื่องหาหมอ ถ้าไม่ฉุกเฉินทุกอย่างต้องเลื่อนนัดออกไป โดยไม่มีกำหนด เช่น หมอฟัน เป็นต้น ๒.ปฎิบัติตัวตามคำสั่งของรัฐนั้นๆ เช่น ระยะห่าง เคอร์ฟิว หยุดการไปมาหาสู่ ใช้โทรคุยกัน มีเวลามากขึ้นก็ใช้โอกาสนี้คลีนบ้าน ปลูกผักเพราะเป็นช่วงฤดูกาลพอดี ทำให้รู้สึกไม่น่าเบื่อ ๓.ช่วงนี้ การให้กำลังใจกันสำคัญที่สุด : My home in Alabama State

กรณีศึกษาบุคคลที่ ๒. พี่มานะ เล่าว่า ผลกระทบเบื้องต้น พักงาน ลดเวลาทำงาน เงินเดือนน้อยลง แต่รายจ่ายยังเท่าเดิม เครื่องยังชีพ มีการกักตุน ซื้อได้จำนวนกำจัด บางอย่างที่เคยซื้อตอนไม่มีโควิดราคาก็ไม่แพง แต่พอมีโควิดนี่ขึ้นราคา ผลกระทบคนอื่น เป็นสังคมที่ต้องรับผิดชอบตัวเองระแวงระวังป้องกันเริ่มจากครอบครัวคนใกล้ตัว โรคภายนอกให้หมอดูแลมาเยียวยา ส่วนโรคภายในเราต้องดูจิต ระวังจิต และรักษาจิตของตัวเอง : ที่รัฐนิวออลีน

กรณีศึกษาบุคคลที่. ๓. พี่ทองพูน. ได้กล่าวว่า สถานการณ์โควิด เนื่องจากผมขายอาหารแบบรถอาหารและสถานที่ที่ผมไปขายนั้น เป็นมหาวิทยาลัยและโรงพยาบาลในดาวน์ทาว. จึงมีผลกระทบเรื่องงานแบบร้อยเปอร์เซ็น คือไม่ได้ไปขายเลย แต่ยังโชคดีที่ Farmer market ใกล้บ้านยังเปิดให้ขายทุกวันเสาร์เลยพอมีทุน. เพื่อเลี้ยงชีพ -ส่วนเรื่องอาหารการกินก็ประหยัดมากขึ้น ทำกินเอง – ความ สัมพันธ์กันคนอื่นน้อยลง การพูดคุยยังปกติผ่านโซเชี่ยว แต่การไปมาหาสู่น้อยลง ระมัดระวังมากขึ้น เพราะถือว่าการดูแลตัวเองคือการรับผิดชอบต่อสังคม

การวางแผนชีวิต มาถึงตอนนี้มันทำให้รู้ว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้. ทำให้แผนการใช้ชีวิตจะคิดยาว ๆ ไกล ๆ ไม่ค่อยได้ ทำให้เริ่มสนใจปัจจุบันมากขึ้น และทุกอย่างเริ่มกลับไปสู่สามัญ ปัจจัยสี่คือ สิ่งที่สำคัญที่สุด แผนของผมคือ ทำยังไงก็ได้ให้มีปัจจัยสี่ เป็นของตัวเอง. และถ้ามีมากพอก็สามารถแบ่งปันคนอื่นได้ด้วยแค่นั้น วิธีรักษาใจ ผมคิดแบบง่าย ๆ เลย.

โรคนี้มีโอกาสเป็นกันทั่วโลก ไม่ใช่เราคนเดียวที่มีปัญหาทุกคนก็เป็น แต่ก็ไม่ประมาท ป้องกันเท่าที่จะป้องกันได้. จิตใจที่จะหวาดกลัวโรคนี้ไม่ได้สร้างความทุกข์ให้ผมครับ(อาจเป็นเพราะว่าผมไม่ได้ติด) แต่ผลกระทบที่เกิดจากโรคนี้ต่างหากที่มันทำให้ผมต้องใช้ธรรมะ

ที่รัฐนิวออลีน. จะเห็นได้ว่า จากการสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับสถานการณ์โรคโควิด ๑๙ พอสรุปได้ว่า ในการดำเนินชีวิตช่วงโรคระบาดนี้มีผลกระทบต่อปัจจัยสี่ ดังนี้ ที่อยู่อาศัย คือ การมีที่หลับนอน พักผ่อนหย่อนใจ. เมื่อมีโรคโควิด ๑๙ เกิดขึ้น มีผลกระทบที่อยู่อาศัย สถานที่เคยไป เคยเที่ยวสนุกสนานก็ไม่ได้ไป ถูกกักตัวอยู่บ้าน วัด เพื่อป้องกันโรคระบาดป้องกันและกัน ทำให้อึดอัดขัดใจ ทุกข์กายใจ ไม่ดั่งใจตามใจต้องการ อาหาร คือ วัตถุสิ่งของที่ไปหล่อเลี้ยงร่างกายให้เจริญเติบโต ครั้งก่อนอยากกินอยากชิมรสอาหารอร่อยๆ ในร้านต่างๆ ตามที่ใจต้องการได้.

เมื่อมีโรคนี้ระบาดเกิดขึ้น. เป็นเหตุให้อาหารขาดแคลนกัน แกล่งแย่งชิงดีกัน เอารัดเอาเปรียบกัน มือยาวสาวได้สาวเอา จึงต้องกักตุนอาหารไว้ในบ้าน ทำกินเอง เพื่อป้องกันการติดโรคระบาดนี้ มีสิ่งหนึ่งที่เป็นภาพให้เราเห็นจนคุ้นเคยกัน เวลาปกติญาติโยมถวายอาหารพระสงฆ์. แต่เมื่อมีโรคนี้เกิดพระสงฆ์ทำอาหารแจ้งให้ช่วยเหลือญาติโยม เป็นภาพประวัติศาสตร์แห่งความประทับใจ เครื่องนุ่งห่ม คือ เครื่องใช้สอย โรคนี้เกิดขึ้น เป็นเหตุให้ขาดตลาด แมสหรือผ้าปิดปากอนามัย แต่ก็เห็นน้ำใจของคนไทยและอเมริกาที่มีน้ำใจทำแมส แบ่งปันให้กับเพื่อนและหมอตามโรงพยาบาลต่างๆ และลูกศิษย์ได้นำมาถวายพระอาจารย์ หรือพระสงฆ์ในวัดต่างๆ ยารักษาโรค คือ ยามารักษาโรคภัยต่างๆ

ตอนนี้หมอแพทย์หลายประเทศกำลังช่วยกัน ผลิตวัคซีน เพื่อป้องกันโรคโควิด ๑๙ สักวันโรคโควิด๑๙ จะพ่ายแพ้เรา. แต่ตอนนี้เราทุกคนช่วยกันคนละไม้คนละมือทำหน้าที่ตามบาทของตนอย่างมีสติปัญญาไปด้วยกัน. ความประมาทเป็นหนทางแห่งความตาย ความไม่ประมาทเป็นทางรอดของชีวิต

สถานการณ์แบบนี้เป็นแหล่งการเรียนรู้ธรรมะ ทางกาย คือ โรคภัยไข้เจ็บ โรคโควิด ๑๙ ทำให้ได้รักตนเอง เอาใส่ตัวเองมากขึ้น. ระมัดระวังกินอาหารที่เป็นประโยชน์มากขึ้น รู้จักแบ่งปันอาหารให้เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน รู้รักสามัคคีกันต่อสู้ไปด้วยกัน ร่วมสุขร่วมทุกข์ไปด้วยกัน เราจะไม่ทิ้งกัน ทางใจ คือ มีจิตใจอิ่มเอิบที่ได้แบ่งปันกันรู้จักให้เสียสละสิ่งของตนเพื่อคนอื่น. มีความรัก ความเข้าอกเข้าใจ ความอบอุ่นของครอบครัว ความไม่ประมาท ชีวิตให้นี้มันสั้นนัก ความตายจะมาพลัดพลากคนที่เรารักให้หายจากไป เมื่อมีโอกาสที่จะทำดีกับคนที่เรารักก็จงรีบทำก่อนจะไม่มีโอกาสทำ หยุดพักโรคโควิด ๑๙ แล้วก้าวต่อไปด้วยธรรมะในการดำเนิดชีวิต ยอมรับโรคภัยได้แล้ว

อย่าประมาทในการใช้ชีวิต อย่าตระหนกตกใจเกินเหตุ ทำหน้าที่ตามบทบาทของ ตนไปตามกาลเวลาที่กำหนดไว้

พระสุพัฒน์ อนาลโย (พลรักษา) วันที่ ๕ พฤษภาคม ๒๕๖๓