อารมณ์และความรู้สึก

ขอพูดรวม ๆ กัน เลยเพราะ ๒ อย่างนี้มันมักจะตาม ๆ กันมา
บ่อยครั้งที่เราไม่ค่อยจะทันอารมณ์และความรู้สึกของตนเอง
และจะถูกมันพาไป จนบางครั้งคิดว่า ทำไมตัวเองเป็นแบบนี้

ทำไมเศร้าบ่อยจัง
ทำไมโกรธบ่อยจัง
หรือบางครั้งก็รู้สึกนอย ๆ กับทุก ๆ เรื่องของชีวิต

สิ่งที่จะเกิดก็คือ

๑ โทษคนอื่น. โทษแฟน สามี ภรรยา ลูก โทษนักการเมือง ว่าเป็นคนที่ทำให้ตนเองนั้นเกิดความรู้สึกที่ไม่ดี 

๒ โทษตัวเอง. โทษตัวเองว่า ฉันมันไม่ดี ฉันไม่ดีเอง หรือไม่ก็ฉันน่าจะดีกว่านี้ ถ้าไม่มีฉันเขาคงจะมีความสุข ฉันน่าจะเข้มแข็งกว่านี้ ฯลฯ

ทั้ง ๒ อย่างไม่ใช่วิธีที่ดีต่อการรับมือกับอารมณ์และความรู้สึก
เพราะอยากให้เข้าใจว่า. ทั้งอารมณ์และความรู้สึกนั้น
เป็นแค่กลไกของจิตใจ. ที่เกิดขึ้นตามสิ่งที่เข้ามากระทบ และจะหายไปเมื่อเงื่อนไขเปลี่ยน

เพราะฉะนั้น. ไม่ว่าอารมณ์หรือความรู้สึกใด ๆ มักจะอยู่กับเราไม่นาน
และไม่อาจจะรั้งไว้ได้ตลอด 

การพยายามที่จะรั้งความรู้สึกและอารมณ์ใดไว้ หรือผลักไสมันไป มีแต่จะทำให้เราเป็นทุกข์

เหมือนแขกมาบ้านเรา เขาแค่มาเยี่ยม การจะรั้งเขาไว้ หรือไม่ต้อนรับไล่ออกจากบ้าน มันก็เป็นเรื่องไม่สมควร

สิ่งที่ควรทำก็คือ. ต้อนรับปฏิสันถารตามความเหมาะสมของแขกผู้นั้น. ให้เขาและเราเกิดความรู้สึกที่ดีต่อกัน และเมื่อเขาจากไปก็ไม่ต้องอาวรณ์ หรือแขกที่ไม่รับเชิญมาก็ไม่ต้องรังเกียจ เพราะบางทีเขาจะอยู่นานหรือไม่ก็อาจจะอยู่ที่เรา เมื่อเขามาแล้วเห็นเรายุ่งหรือทำงานอยู่แขกก็ไม่อยากจะอยู่แล้ว

อารมณ์และความรู้สึกก็เช่นกัน 
เราเรียนรู้. รับรู้ว่า คืออะไร เข้าใจแล้วก็ปล่อยวาง
หรือไม่ แค่สนใจอย่างอื่น ความรู้สึกนั้นก็หายไปแล้ว

อย่ายึดติดกับอารมณ์และความรู้สึกใด ๆ มากเกินไป
จงใช้มันเป็นเครื่องมือเพื่อเรียนรู้จิตใจตนเอง

มีภรรยาคนหนึ่ง รักสามีมาก ตลอดเวลาเขาไม่เคยทำให้ผิดหวัง
เมื่อเขาตายเธอจึงร้องไห้เสียใจอย่างมากในวันรดน้ำศพ

ขณะนั้นนั่นเอง 
มีหญิงและเด็กชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในศาลา
หญิงคนนั้นบอกลูกชายว่า “ไปกราบศพพ่อสิลูก”

ภรรยาขว้างขันน้ำอาบศพใส่ร่างสามีแล้วตะโกนว่า 
“ไอ้แก่ มึงไปมีเมียน้อยตั้งแต่เมื่อไหร่”
ด้วยความโกรธเธอไม่ร่วมงานศพอีกเลย.

อารมณ์โกรธเกิดขึ้น ทำให้หายเศร้า และก็ลืมความรักไปหมดเลย

ความดีที่เคยทำมาทั้งชีวิต
ไม่อาจจะชดเชยความผิดที่พึ่งเกิดได้

หรือ หญิงคนนั้นอาจจะมาผิดศาลาก็ได้ 
หรือ หญิงคนนั้นอาจจะรู้สึกว่า ชายคนนี้เป็นพ่อที่มีบุญคุณ

ยังไม่ถามสาเหตุสักคำ 

เห็นมั้ยละว่า อารมณ์และความรู้สึกนะ แค่แวะมา
ต้อนรับเขาเหมือนแขกผู้มาเยือนคนหนึ่งก็พอ.